Siedlisko

Zuziowe królestwo

2012-02-13T13:17:00.000-08:00

Witamy po raz kolejny w Zuziowej krainie. Wykorzystując moment chwilowego porządku chwalę się pudełkami i walizeczką na które zachorowałam już rok temu , ale z powodów czysto praktycznych kupiłam dopiero teraz (siła destrukcyjna dzieciaczków maleje wraz z wiekiem - mam więc nadzieje że teraz tak szybko nie trafią one do kosza).

Cuda takie dostałam w www.kidstown.pl, oczywiście ciężko się było zdecydować bo jest tam naprawdę wiele pięknych dodatków. Polecamy Zuzia i jej mama.

Krynica Zdrój

2012-02-13T07:14:00.000-08:00

Na miejsce naszego zimowego szaleństwa wybraliśmy w tym roku Krynice Zdrój - i uważam że nie był to chybiony pomysł. Pomimo pewnych trudności ( ząbkującego Antosia i trzaskających mrozów ) wyjazd był udany- myślę że przede wszystkim te niezliczone promienie którymi, raczyło wszystkich słońce nastrajało nas tak optymistycznie.

Antoś musiał mieć założoną blokadę anty mrozową i anty śniegową - ponieważ strasznie się chłopak rozsmakował - i gdy tylko miał okazję zajadał sobie gałkę świeżego śniegu.

Dzieciaki łapały pierwszą opaleniznę w tym roku w parku zdrojowym. Swoją drogą byłam mile zaskoczona Krynicą jaką mogliśmy oglądać wieczorami - jest naprawdę przepięknie oświetlona.

Zaliczyliśmy Jaworzynę jedno z wyższych wzniesień w okolicy, widoki przepiękny tylko silny wiatr przegnał nas w doliny.

Dzieciaczkom pobyt na kwaterze umilały dwa labradory, które na białym puchu wyglądały malowniczo.

Boże Narodzenie 2011

2012-02-13T01:57:00.000-08:00

Wiem, wiem że na takie historie to już za późno ale chyba lepiej teraz niż za rok. Tak bardzo chciałam zrobić jakieś piękne świąteczne zdjęcia - same Boże Narodzenie jest przecież urokliwe, ale nie udało się i moment w którym je wrzucam też jest nie bardzo udany ale cóż. To była pierwsza gwiazdka Antosia i chciałabym ją zapamiętać, by nie uleciała gdzieś razem z tysiącem kolejnych niewywołanych zdjęć. Jak już wcześniej wspominałam blog to dla mnie pewien rodzaj albumu rodzinnego, który zapamiętuje nie tylko obrazy ale i myśli, słowa - dlatego też pojawi się nasza choinka 2011 w środku stycznia 2012. W realu już jej nie ma, ale to nie z winy dzieciaczków (ponieważ poza ściąganiem pierniczków omijali ją szerokim łukiem - strasznie kuła - nawet w ubieraniu zbytnio szkraby nie pomagały)

Było Świątecznie a nawet bardzo z czego pysie były bardzo zadowolone.

Aha były oczywiście i prezenty które dodały uroku i smaczku tym świętom - jednym z nich był zestaw do makijażu firmy SEPHORA, który zaspokoił apetyt na wszelkie mazidła dwóch kobietek na długi długi czas. Dziękujemy Święty Mikołaju

Mikołajkowy poranek

2011-12-16T12:23:00.000-08:00

Rano żałowałam tego że w mikołajki podarunki pojawiają się w nocy. Godzina 5:40 a tu Zuzia otwiera mi oczy na siłę - Mamo chodź szybko do mojego pokoju , coś tam jest. Przejęta była strasznie i to było strasznie fajne . Oczywiście zbyt długo nie celebrowałyśmy tej chwili bo zaraz z łóżeczka dobiegł głos Antka który przypominał o swoim istnieniu. Jedyną osobą które takie incydenty jak przyjście Mikołaja średnio ruszają i to jeszcze o tak wczesnej porze był tatulek , który przewrócił się na bok i tyle. A niech żałuje bo nie wie jak dobrze smakuje czekoladowy mikołaj przed świtem.

Uwielbiam w dzieciaczkach te ich szczerze zaskoczone minki kiedy to doświadczają pewnych rzeczy po raz pierwszy.

Zaczynam powoli świątecznie mam nadzieje że to pociągnę dalej

Pierniczki

2011-12-16T12:02:00.000-08:00

Piernikowe szaleństwo omal by się nie odbyło bo zostawiłam ciasto na noc w naturalnej "balkonowej lodówce i niemalże zamarzło. Ale sytuację uratował nasz superman Tatulek. Użył swej nadludzkiej siły i wydobył zmarzniętą breje z garnka - można było działać .

Początkowo było super, moja podkuchenna spisywała się wzorowo, nawet zmywała. Czar wspaniałej współpracy jednak zaczął pryskać powoli a w to miejsce pojawili się ciasteczkowi podjadacze.

Ciastek stale ubywało - Zuza zyskała tego wieczoru miano pasibrzucha.

Jedna rzecz , która nie miała zamiaru zniknąć to narastający bałagan.
Nie wiem jak wy kobiety wszystkich blogów świata macie czas for example na gotowanie , sprzątanie niańczenie dzieci i uchwycenie tego wszystkiego w przeuroczy sposób na fotografiach. Dla mnie to zagadka.

Pomocnica w drugiej odsłonie przy dekorowaniu pierniczków, których nasz domowy świat nawet nie zobaczył ponieważ młoda dama zjadła je raniutko zanim jeszcze dobrze otworzyła oczy. A wtóruje jej w tym zamiłowaniu do tych ciach braciszek. Średnio dziennie zjadają oni razem 5-8 pierniczków licząc, od momentu powstania ciastek (mimo że było ich ponad 100 i to słusznych rozmiarów )zakładam że na choinkę nie będzie co powiesić.

A oto moja parka , którą zapuszkowałam i czeka w ukryciu na święta. (chyba że małe noski już i je wykryły).

Czas - wróg czy przyjaciel

2011-12-16T12:00:00.000-08:00

Czas płynie i to mam wrażenie , że coraz to szybciej. A ja tak bardzo chciałabym go zatrzymać. Chciałabym żeby te moje dwa szkraby nigdy nie dorosły zawsze były słodkimi dzieciaczkami, które same przylatują się przytulać i mówią " kocham cię mamusiu".- "Chwilo trwaj".

Jednak z drugiej strony jeżeli go bym teraz zatrzymała to słowa MAMA od Antka nie usłyszę, bo jak na

razie tylko TATA pięknie cedzi.

Te myśli na temat pędzącego czasu to z okazji przeglądania zdjęć z ostatnich urodzin Zuzanki i Antosia. Urodzinki niby wspólne, ale moja gwiazda Zuzia przyćmiła swojego braciszka. Torty były dwa. Ponieważ Zuzia zachorowała na tort z lalką,( ja chyba też) ,to Antoś musiał mieć coś z małym męskim akcentem, takie małe brum brum na torciku bezowym (uwielbiam to ciasto- szybko, łatwo i smacznie - to dzięki wam blogowe kumpelki odważyłam się upiec beze). A co do tortu lalki zachwyt z strony córci był, ale mimo to zapisuję dla siebie na przyszłość NIGDY WIĘCEJ NIE BAW SIĘ SAMA W DOMU TA MARCEPANOWĄ MASĄ. Po prostu nie wiem co nie tak robiłam ale zagniatałam ją chyba godzinę i w rezultacie zrobiła się zbyt twarda i sucha.

Zuzia przejęta dmuchała swoje cztery świeczki i jak na kochającą siostre pomogła swojemu bratu z jego jedną świeczką.

Dzisiaj Zuza mnie bardzo miło zaskoczyła - "Mamo wiesz dobrze że urodziłaś nam Antka, z nim jest tak fajnie i prawie mnie już nie gryzie" Powiem jeszcze raz "Chwilo trwaj"

A ta reklama na ostatnim zdjęciu nie była celowa, ale ze względu na moje trudności z przybraniem się do pisania i zamieszczania postów zostawiam jak jest.

Całuje moje dzieciaki w czółko na dobranoc i może jeszcze wyskrobie coś, bo właśnie zgrałam zdjęcia z aparatu.

To zdjątko tak sobie wstawiłam na poprawę humoru - chyba zawsze mnie rozbawi.

Pokoik Zuzi

2011-12-13T12:45:00.000-08:00

Pokoje dziecięce to bardzo wdzięczny i przyjemny temat. Urządzanie takiej przestrzeni też jest przyjemne, chociaż i tu też jest pewno "ale". A mianowicie zabawki, które są tak trudne do okiełznania i czasami mam wrażenie, że one naprawdę ożywają bo czasami nie mogę uwierzyć iż ta moja kochana czterolatka w takim tempie doprowadzić swój pokój do takiego stanu jak po przejściu huraganu.

Powoli w pokoiku mojej Zuzi zaczyna brakować miejsca ( i to nie tylko z powodu ilości zabawek ), a ponadto robi się coraz bardziej różowo.
Mamy małe miasteczko w jej królestwie. Domeczek zmontowała nasza kochana i zdolna babcia Marysia.
Pełni on różne funkcje: raz jest szpitalem, raz biblioteką, sklepem lub po prostu domem - na pewno wyobraźnia dziecka jest nieograniczona.

A tu obrazek który wykonała dla Zuzy moja ukochana i jedyna siostra - też zdolna bestia.

Moja księżniczka lubi poszerzać swoje horyzonty. Tutaj w codziennym stroju.

Domek na drzewie

2011-10-29T13:07:00.000-07:00

To prawda że rodzice przy swoich dzieciach spełniają swoje dziecięce marzenia, pragnienia.

Tak zdarza się w moim przypadku. Staram się w tym nie zapędzać, ale tego domku na drzewie nie mogłam sobie odmówić. Trochę gadania i dobrych chęci i Mariusz skonstruował tą nad wyraz skomplikowaną budowlę, choć pozornie prostą w formie.

A oto i zadowolona z nowego lokum właścicielka. Chociaż jak widać powyżej nie tylko jej on służył.

Wakacyjne wspominanki

2011-10-29T12:14:00.000-07:00

Zaczęłam dzisiaj z córcią przegląd zdjęć sezonu letniego. Kiedyś było prosto człowiek wyjął klisze z aparatu, fotograf wywołał wszystko i już ( no może nie zawsze było fajnie szczególnie wtedy gdy się okazywało że klisza jest prześwietlona). W dzisiejszych czasach przynajmniej ja potrzebuje kilka wieczorów by uporządkować cały ten mój zbiór zdjęć, połowę beznadziejnych ujęć wykasować i ewentualnie z tych kilku tysięcy fotek wybrać coś i wywołać. Wiem wiem powinnam to robić systematycznie wtedy z pewnością zajmowałoby mi to kilka minut. Niestety w życiu jest tyle spraw które trzeba załatwiać""'systematycznie', że na zdjęci limtu tej 'systematyczności' u mnie brak. A może ktoś ma inny pomysł na prowadzenie porządków w rodzinnych albumach- jeżeli tak to zdradźcie sekret.

W każdym bądź razie by niektóre fotki nie zniknęły bezpowrotnie wrzucam je do tego globalnego śmietnika w którym o dziwo zawsze wszystko jestem w stanie odnaleźć. I przyznam się że zaglądam częściej na mojego bloga niż do zdjęć w albumach, gdy chcę sobie powspominać.

Wakacje w moim mniemaniu nie mogą być nudne, i staram się żeby takie nie były. Mam nadzieje że to mi się udaje.

A to jest to co trzydziestoletnia mamuśka lubi robić najbardziej - wygłupiać się z dzieciakami.

Dynio-branie

2011-10-05T13:47:00.000-07:00

Tak u nas jesień się zaczęła, kiedy jeszcze nie było zbyt wiele liści na trawniku a my chciałyśmy ją poczuć wzięłyśmy się za dynie. Najpierw były poszukiwania, jak widać owocne, później czekała nas ciężka praca naszczęście zwieńczona pysznymi babeczkami dyniowymi.

Jesień piękna jest, nie musi ona nic robić by nią człowiek się zachwycał wystarczy że jest i pozwala na się obserwować.

Kurcze tak się zapatrzyłam na te wiechy trawiaste, że zapomniałam o głównym kierowniku dynio-brania. Gdyby nie Antoś i Zuzia to.......wszystko zrobiłabym o wiele szybciej, ale na pewno byłoby mniej przyjemnie i wesoło. Pozdrawiam wszystkie mamuśki.

Wspomnienia warto mieć bo bez nich nas nie ma

2011-10-05T13:18:00.000-07:00

Sezon letni zakończyliśmy ogniskiem. W tym roku królowały one w naszym ogrodzie. Bo przecież nie ma to jak kiełbaska przypiekana na ogniu, a ziemniaczki z popiołu to smak mojego dzieciństwa, tak smakują dla mnie wykopki, żniwa. Uwielbiam ten smak i zapach dymu z ogniska. Mam nadzieję że moje dzieciaczki również będą miały takie wspomnienia, staram się żeby tak było. Jednakże dzisiaj jest o to ciężko bo jak tu może konkurować moja ukochana z dzieciństwa kanapka z cukrem z masą kolorowych słodkości od których uginają się półki sklepowe. Mimo takich wielkich trudności nie poddaję się i dalej rozbudzam i zaszczepiam w moich maluchach ciekawość do tych smaków, które utkwią w ich pamięci na długie lata a być może przekażą je one swoim dzieciom.

Pozdrawiam i do następnego lata.

Aha skończy się sezon wiosenno letni
i w moim życiu następuje czas zimowy = mniej zajęć mam nadzieje na uzupełnienie mojego bloga

Ciepło światła

2011-02-23T07:31:00.000-08:00

Oto moje wymarzone drewniane lampeczki.

Cudne czyż nie.

Wykonał je pan znaleziony na allegro, według projektu przesłanego mailem. Początkowo bałam się trochę kupowania takiego kota w worku, ale efekt końcowy mile mnie zaskoczył. Bieleniem surowego drewna zajęłam się sama - wyszło genialnie. Teraz taki kolor chciałabym mieć na wszystkich belkach w domu - no cóż może kiedyś na emeryturze jak będę miała bbbbbbardzo dużo wolnego czasu zmienię mój kolor orzecha włoskiego na rozmytą biel.

Jedna mniejsza lampa oświetla kącik komputerowy, druga natomiast daje nam ciepły blask w salonie w te długie zimowe wieczory. Duża lampa nie znalazła na razie swojego miejsca czeka potulnie w kącie na abażur (bo wbrew pozorom i pozornej dostępności wszystkich dóbr nie jest łatwo dostać duży abażur i do tego jeszcze jakoś wyglądający). Z tego też powodu będzie miała owa lampeczka domową samoróbkę na sobie a nie markowy abażur - tylko kiedy to będzie . Jak ta chwila nastąpi na pewno się pochwalę, oczywiście jeżeli będzie czym.

Mój mąż lubuje się w nowoczesnych rozwiązaniach - podświetleniach ledowych i tego typu bajerach, ale nawet on zakochał się w naszych lampeczkach.

Domek dla lalek

2011-01-26T20:27:00.000-08:00

Zuzia skończyła trzy latka. Powoli wkracza w dorosłość. Mimo to jednak postanowiliśmy że prezent będzie spełnieniem marzeń małej dziewczynki. Na pewno było to moje marzenie z dzieciństwa. Zresztą często tak jest że rodzice niby dla dzieci, robią coś czego to oni sami pragnęli przez wiele lat a co nie było dla nich osiągalne.

Domek dla lalek i szczęśliwa właścicielka, która jak widać powoli wprowadza do niego lokatorów.

Domek nie ma wydzielonych pokoi ponieważ ma on spełniać w późniejszym czasie półkę na książki czy inne bibeloty (kiedy moje dziecko straci już zainteresowanie lalkami).

Część mebelków zrobiona była własnoręcznie, zresztą tak jak i sam domek. Na przykład kanapy powstały z kartonowych pudełek obklejonych gąbką i obszytych różową krateczką przez zdolne ręce mojej mamy (czegóż to babcie nie zrobią dla wnucząt).

Niektóre cudeńka to wytwory niestety nie mojej rodzinki. Tak jak zestaw łazienkowy z kolekcji Sylvanian Families.

Koronkową pościel, w której każda barbie ma różowe sny, również zaprojektowała i wykonała babcia Marysia. Jaki byłby nasz świat bez babć - aż strach pomyśleć.

Ta lalkowa rezydencja nie jest może tak elegancka i dopieszczona jak te prezentowane tutaj http://villa-aurelia.blogspot.com/ Jest jednak nasza i lepsza niż półki w regale, które u mnie w czasach mojego dzieciństwa pełniły funkcje domku dla lalek.

Pokaże jeszcze głównego konstruktora i jego pomagiera, ja jak zwykle zaliczam się do ekipy wykończeniowej, czyli malowanie to moja broszka.

Spóźnine Święta

2011-01-18T13:21:00.000-08:00

Wesołych Świąt. Nie nie to nie żart. Jak stwierdził mój Mariusz (mąż -ale nie lubię o nim opowiadać używając tego rzeczownika, jest przecież tyle wspaniałych określeń ilustrujących związek dwojga ludzi którzy chcą się ze sobą zestarzeć, a mąż to takie urzędowe ... ok ale do rzeczy) skoro obecnie promowana jest tradycja rozpoczynania Świąt Bożego Narodzenia w listopadzie zaraz po Święcie Zmarłych to czemu nie wprowadzić nowego trendu przedłużającego nam Święta Bożego Narodzenia do Świąt Wielkanocnych.
Kto jest za?

Nie no oczywiście że żartuje.Święta trwające cały rok - czyj żołądek by to wytrzymał.
A tak na poważnie chciałam pokazać jak Zuza sama w tym roku ubrała choinkę, nadmieniam że ma 3 latka. Ok trochę jej pomogłam z lampkami. Szkoda tylko, że przy rozbieraniu nie było chętnego pomocnika - w sumie doprowadziliśmy nasze drzewko do takiego stanu że zaczęło się samo rozbierać z ozdób i igieł.
Ale tutaj pokazuj naszą tegoroczną choineczkę kiedy była jeszcze w formie.

Nie może zabraknąć rodzinnej fotki przy choince . I Zuzia ze swoim wyczekanym prezentem - braciszkiem Antosiem.

Wigilijne przebieranki czas zacząć. Tego pana chyba nie muszę przedstawiać.

Niżej jego pomocnicy - elfy, skrzaty czy coś takiego.

A tu jeszcze troszkę moich mizernych świątecznych dekoracji.
przyrzekałam sobie że w tym roku moje świąteczne posty będą przepiękne a tu masz babo placek. Dzidziulka trzeba było urodzić, dojść potem jakoś do siebie w międzyczasie jeszcze drugim skarbem się zająć żeby nie czuł się odrzuconymi tak mamy połowę stycznia i wysmarowany na szybkiego post bez ładu i składu.

A tu śliczności wydziergane przez moją mamę. Jedno z wielu cudownych i niepowtarzalnych serduch i skarpeta wyczarowana ze skrawków koronek.

My się zimy nie boimy

2011-01-18T12:38:00.000-08:00

Zimowe szaleństwa na śniegu były dla nas "ratunkiem". Pozwalały rozładować niespożytą energię jaką dysponuje moja córcia. Ostatnie dwa tygodnie pogoda nas pod tym względem nie rozpieszczała. Na szczęście wczoraj pojawiło się słoneczko, osuszyło nam podwórko i Zuzanka mogła sobie pobrykać po świeżym powietrzu (bo to przecież takie małe tygrysy lubią najbardziej). Zaliczyła wszystkie swoje bujawki które wyłoniły się spod śniegu, pokopała piłkę i oczywiście nie była by sobą gdyby nie zerwała jakiegoś kwiatuszka. I oczywiście że był bukiecik z mocno wymęczonych stokrotek - sama się zastanawiam jak ona je znalazła.

W każdym bądź razie apelujem do pani zimy żeby jeszczę na troszkę wróciła - co może nie bardzo by się podobało pozostałaej części społeczeństwa ale co tam wole to niż codzienną demolkę w domu po przejściu huraganu zwanego Zuzia.

Na zachęte dla pani zimy i poparcie naszej prośby załączam migawki z naszego zaśnieżonego ogrodu który w promieniach słońca wyglądał po prostu bajkowo

Już jestem

2010-12-26T11:08:00.000-08:00

Mój drugi skarb pojawił się na świecie wraz z pierwszym dużym śniegiem w tym roku - 27 listopada.

Obecnie te moje dwie iskierki tak wypełniają moje życie, że ciężko było mi znaleźć czas dla mojego Siedliska.
Ale cóż są w życiu sprawy ważne i ważniejsze - a Zuzia i Antoś należą do tych najważniejszych. Dlatego znów będę pewnie zaniedbywać nieco swojego bloga. A tyle planowałam wam pokazać. Moje świąteczne pierniczki niestety odeszły już w zapomnienie ( zdjęć nie zdążyłam zrobić zanim zniknęły w brzuchach domowych łasuchów) ale może moją tegoroczną choinkę zdążę wam pokazać. Tymczasem ...

Urodziny

2010-11-19T18:38:00.000-08:00

To odnośnie nadrabiania zaległości blogowych.Niedługo moja córcia (7 grudnia) będzie miała trzecie urodzinki. A drugie wyglądy tak:

Nawet torcik udało mi się zrobić własnoręcznie. Z czego pamiętam byłam zadowolona, były to moje pierwsze wyczyny z masą cukrową ala marcepan.

Świąteczne migawki

2010-11-19T18:03:00.000-08:00

Wiem wiem trochę za wcześnie, ale w zeszłym roku nie zdążyłam . Teraz zatem pokazuję jak było na święta w zeszłym roku. Wiele pisać nie będę bo sama nie pamiętam - to oczywiście żart. Ale ogólnie wszędzie brykały reniferki i królował kolor czerwony. W tym roku będzie na biało, mroźno i śnieżnie.

Elisse

2010-11-19T17:34:00.000-08:00

Usiadłam sobie na chwilę, ponieważ mój dzidziuś spać mi nie daje, chyba chce już na świat. Zajrzałam do Elisse http://utkanezmarzen.blogspot.com/ i jak zaczęły grać u niej te niespełniające duszę ciepłem utwory to zrobił mi się tak ciepło i miło że chyba posiedzę tak sobie do rana. Cały jej blog jest przepełniony takim spokojem, nastrojowością i naprawdę chce się tam zaglądać.

Kuchenne zakamarki

2010-11-19T17:24:00.000-08:00

Zapraszam dziś do mojej małej kuchenki.

Znalazłam jakieś stare fotki, są troszkę nieaktualne, na zdjęciu poniżej stoi sobie jeszcze stolik dziś nie ma dla niego miejsca ponieważ pojawiły się schody prowadzące na antresolę.

Dziś wiem że kuchnia to ważny to serce domu. Nawet najgorszy dzień potrafi zmienić coś "bajkowego" kiedy poczuje się zapach domowego ciasta czy świeżo parzonej kawki.
Ale żeby wprowadzała w takie pozytywne stany ducha musi być urządzona funkcjonalnie . Teraz wiem o tym, ale niestety muszę poczekać ze zmianami mojego królestwa do jakiegoś małego remonciku.

To na szczęście nie jest jedyne miejsce, w którym doskonale swoje kulinarne umiejętności. Zawsze mam do dyspozycji kuchnię moich rodziców piętro niżej - której teraz zazdroszczę mojej mamie gdyż jest utrzymana w klimatach skandynawskich. Może zaprezentuję ją następnym razem - ale białe wnętrza nastrajają naprawdę pozytywnie szczególnie w tak ponure dni jakie mamy ostatnio.

A miejscem najwspanialszym do mojego kucharzenia jest dla mnie nasza kuchnia letnia - niestety sezon na używanie jej już się zakończył i zobaczę ją dopiero wiosną.

Zaznaczę może tylko że wszystkie starocie w moim domku reanimowane były moją ręką. Obdrapane z ton farb olejnych i innych mazi żyją teraz w moim wnętrzu drugim życiem.

Spanko

2010-11-18T19:34:00.000-08:00

Wracając jeszcze do sypialni to moje dziecko jak widać zawsze sobie znajdzie jakąś wygodną miejscówkę.

Łazienka

2010-11-18T19:31:00.000-08:00

Tego jeszcze nie pokazywałam a zawsze o tym marzyłam. Przy planowaniu naszego mieszkania jako pierwszy postulat wysunięty przeze mnie było to że chcę mieć dużą łazienkę. No i mam . Nie wiele będe się nad nią rozwodzić . Mam ją i jestem z z niej bardzo zadowolona.

Sypialnia

2010-11-18T19:20:00.000-08:00

Cóż kryją za sobą te drzwi?

Cisza, spokój, tak ale tylko w dzień. Nocą ten pokoik zyskuje lokatorów co najmniej dwoje, kiedy zaczynają się wędrówki ludów zawsze pojawi się jakiś mały intruz, ale muszę przyznać że w całkiem słodki sposób próbuje wskoczyć do naszego łóżka. Najpierw wyzna miłość " MAMO WIESZ ŻE JA CIĘ KOCHAM" da buziaczka i już sprawa załatwiona.

Zasypiając towarzysz nam czasami w łóżku nie tylko zwiększony stan osobowy, ale przy pogodnej nocy - wielki wóz. Całkiem fajny film na dobranoc wyświetlany jest w tym naszym oknie nad łóżkiem. W dzisiejszych czasach zapomina się o obserwowaniu tak pięknych i przenoszących nas w inny stan zjawisk przyrody. A u nas dzieje się to samo.
Gorzej jest rano kiedy mój śpioch narzeka że roleta nie zasłonięta i że słońce go budzi - a ja i to uwielbiam, i słońce i narzekanie o poranku.
Tak sobie myślę fajny jest taki blog - piszę sobie co mi ślina na język przyniesie, ale gdyby moja pani polonistka to przeczytała to chyba włos by się jej na głowie zjeżył - no ale na szczęście nie chodzi tu o składnie i gramatykę, na mistrza mowy polskiej też nie staruję a więc się tym nie przejmuję ( kurczę nawet się zrymowało).

Koloru i nastroju temu wnętrzu nadają szyte dodatki - wykonane oczywiście przez moją mamę. Tutaj akurat wersja fioletowa - narzuta patchworkowa, podusie i jeszcze kilka drobiazgów. Jak uważa mój szanowny małżonek taka mało męska, ale na szczęście to nie on się zajmuję wystrojem naszego domku, w przeciwnym razie aż się boję pomyśleć jak by on wyglądał. Pewnie stworzył by tu swój drugi warsztacik. I tak czasami przemyca do domu takie smakowite kąski dekoratorskie a to wiertareczka, a to sterta śrubek, kluczy, śrubokrętów itp, które rozrzuca gdzie popadnie i czasami tygodniami potrafi tak eksponować te przepiękne przedmioty które "naprawdę ale to naprawdę" są mu potrzebne. - Tak ale chyba tylko do doprowadzania mnie do szału.

Przerwa na herbatkę

2010-11-16T08:35:00.000-08:00

Zapaszmy wszystkich na herbatkę i ciasteczka, oczywiście na niby - takie smakuję najlepiej i nie idą w bioderka .

2010-11-16T08:20:00.000-08:00

Dzidziusiowy kącik już czeka tylko lokator się coś nie spieszy czasami podnajmuję kwaterę pewnej pani ale strasznie narzeka na niewygody, że to za ciasna, że nie różowa.

Mebelki są w spadku po tej przyszłej starszej siostrze, zmieniłam tylko troszkę otoczenie. Zamiast różowych serduszek mojego maluch do snu układać będą z wszech stron otaczające go misie. Patrzą na niego ze ściany, półek, namalowane na przewijaku i wyhaftowany na rożku - który zresztą jest jedyny i niepowtarzalny bo stworzony przez zdolne ręce mojej mamy.

A ja czekam i czekam aż ten zabłąkany bocian, któremu nie są straszne jesienne słoty i zawierucha zawita pod mój dach - mam tylko nadzieję ze nie będę musiała na niego czekać do wiosny (kiedy to wróci z tych swoich ciepłych krajów).

Radosna twórczość część II

2010-11-16T08:04:00.000-08:00

Jak ekipa się rozmalowała to zabrakło powierzchni . Szaleni artyści przenieśli się na mój brzuch i zaczęło się tatuowanie.

Zdjęcia bardzo kiepskie ale cór wymagać od artysty który jest w szale tworzenia.

Radosna twórczość

2010-11-16T07:50:00.000-08:00

Z okazji zbliżającej się 30 rocznicy ślubu, poza standardowymi życzeniami i kwiatkami chcieliśmy przygotować malutką niespodziankę. W przygotowaniach tego prezenciku brała udział cała nasza trójka - nawet Zuzia maiła swój wkład.

Nasze dzieło nie jest może doskonałe, ale przy jego produkcji była swietna zabawa i teściom też się spodobało. W zamyśle miało to być małe drzewko genealogiczne - jeżeli ktoś to dostrzega to oznacza że z naszymi zdolnościami manualnymi nie jest jeszcze tak żle.

A ja rosnę i rosnę

2010-11-14T12:02:00.000-08:00

Ten post, z resztą jak i pozostałe również zamieszczam głównie dla siebie. Dzisiaj bowiem w erze zdjęć cyfrowych bardzo rzadko się je przegląda ( z reguły ze względu na ich ogromną ilość). Z tego też powodu zdecydowałam się na kontynuowanie zapisków na blogu, by zachować pewne momenty z mojego życia które nadają mu pewnej barwy i wyrazistości. Dzięki którym jestem zwyczajnie szczęśliwa. Oto jeden z takich momentów - które niby długo trwają a jednak szybko i bezpowrotnie mijają -ciąża.

Tym razem pod sercem noszę prawdopodobnie małego chłopaczka. I coś w tym jest że ciąże odmiennych płci różnią się od siebie. Mając w brzuchu Zuzie czułam się całkiem dobrze ale wyglądałam lepiej nie mówić - jak słonica, napuchnieta do granic mozliwości - i poobkładana mrożonkami bo to jedynie przynosiło ulgę (zdjęć nie zamieszczam - uwierzcie nie chcecie tego oglądać)

Natomiast w obecnej ciąży czułam się conajmniej niefajnie, ale brzuszek oceniam na całkiem zgrabny (na zdjęciach jest 8 i 9 miesiąc). Zobaczymy co się z niego wykluje.

Rodzinka

2010-11-14T11:33:00.000-08:00

Oto nasza rodzinka, jak do tej pory stan liczbowy to 3. Ale....

Jak widać na załączonym obrazku troszkę się to zmieni. A kiedy - może jutro, może za tydzień wtedy będę miała jeszcze trochę czasu na uzupełnienie blogowych zaległości. Mam teraz duuużo czasu w nocy. ponieważ Hania bądź jak się całkiem niedawno okazało Antek nie daje mi spać w nocy.

Wakacje

2010-11-14T11:02:00.000-08:00

Lato był przepiękne tego roku. Niektórzy narzekali że za gorąco,ale ja tak właśnie lubię.

To tak na rozgrzewkę dla mnie bo strasznie długo zaniedbywałam tego mojego bloga-nawet zapomniałam już hasła. A co się u mnie pozmieniało ? Największa zmiana jest w drodze ale o tym w następnym poscie.

Moja kwiatowa wróżka

2010-11-14T10:38:00.000-08:00

Moja córcia odkąd zaczęło kwitnąć cokolwiek, ma fioła na punkcie kwiatków. Zrywa wszystko co napotka na swojej drodze. Później oczywiście trzeba znaleźć miejsce w domu na te przepiękne bukiety - co uwierzcie wcale nie jest proste, bo częstotliwość i ilość jest oszałamiająca jak na te małe rączki. No i jeszcze te króciutkie koconki (jak je wsadzić do wazonu żeby nie zobaczyć zawiedzionej minki - zazwyczaj pływają w jakimś naczyniu jak statki)
Z powodu tej jej pasji spacerki wydłużały się z 1 godziny do 3. - Cóż ona biedna będzie robić zimą.

Istnieje przekonanie, przesąd że wiele cech łączy na z chrzestnymi rodzicami , i w tym wypadku znajduje ono odzwierciedlenie - moja siostra a mama chrzestna Zuzi z ogromną pasję tworzy oazy zieleni by ludziom mieszkało się przyjemniej. Robi to co najmniej z takim samym zapałem jak Zuzia zrywa te wszystkie zielska.

Zimowe wspominanki

2010-03-08T13:37:00.000-08:00

Tak wiem, że wszyscy mają już dość zimy. W tym roku nawet "moja druga połowa" przeklina już swoją ulubioną porę roku. Muszę jednak nadrobić zaległości i przedstawić naszego PANA BAŁWANA. Całą zime próbowałam z moją córcią zrobić tego cudaka, ciężko było (materiału pod dostatkiem tylko się nie kleił).

Kiedy już traciłam nadzieje Pani Zima dała nam szanse i oto stoi piękny wyprostowany a przy nim współtwórczyni. Jednakże nasza radość i duma szybko znikneła następnego dnia.

Wiele osób doswiadczyło w tym roku złośliwości ze strony PANI ZIMY - co i raz słychać o jej nowych psikusach. Nam też utarła nosa - przypuściła dwudniową odwilż, która brutalnie potraktowała naszego Bałwanka. Sceny są zbyt drastyczne dlatego nie zamieszcam fotek z całego zajścia. Mimo że sanitariuszka Zuzia codziennie próbowała reanimować tego cudaka nic poza szklanką wody w wiaderku z niego nie zostało.

Na koniec jeszcze raz mój wielkanocny krórliczek, troche wcześnie , ale wszyscy tak bardzo chcą poczuć tą wiosne .

A tak naprawde ta nasza PANI ZIMA była fantastyczna. Taka jaką pamietam z dzieciństwa i taka jaką chciałabym żeby zapamiętała moja córcia.

Bezkresna biel sprawiająca ze świat wydaje się być taki czysty i dziewiczy.

Mróz szczypiący w uszy nos i inne nie pochowane ....

Wrzaski dzieciaków rzucających się śnieżkami.

Ślady na śniegu pozostawione przez niesamowite zwierzaki i postacie dziecięcej wyobrażni.

Smak ciepłego kakao i ...

Co ja robię nie tak?

2010-02-18T12:57:00.000-08:00

Zaraz się wścieknę. Kiedy chce w końcu zajrzeć do internetu ,na swojego lichego bloga i puścić na nim coś przyjemnego dla oka to zawsze spadają na mnie wszystkie kataklizmy tego świata. Dzisiaj kiedy wreszcie działa internet i komputer też się jeszcze nie pogniewał, i moje dzieciątko śpi - i mam wreszcie trochę czasu na zmarnowanie. To nie, uwziął się chyba na mnie ten wirtualny światek. Mój osobisty blog odmówił mi posłuszeństwa, wyskakują mi jakieś arabskie znaki, zdjęcia nie chcą wskakiwać. Może kieliszek pigwówki tu pomoże. Rozjaśni mój umysł lub wręcz przeciwnie połozy mnie szybciej do łóżka.

Nadchodzi dorosłość

2010-02-07T14:23:00.000-08:00

Stało się to co nieuchronne, a jednocześnie to co tak bardzo chciałam odsunąć w czasie. MOJE DZIECKO DORASTA. Zuzka mimo że dopiero skończyła dwa latka już ma wielkie łoże na miarę potrzeb nastolatki. Moja dziewczynka nie należy do tych filigranowych delikatnych laleczek, a jak się okazało jej kojec jest dla takich właśnie dam. Jednym słowem biedulka przestała się w nim mieścić - trzeba było zatem działać. I tatuś zadziałał.

To ćoś co tak ohydnie wystaje spod łózka to zapora - projekt mojej drugiej połowy . Zapobiega sturlaniu się naszego dzieciątka podczas nocnych gonitw

Nawet nie sądziłam, że z niego taka zdolna bestia (teraz na pewno będę to wykorzystywać częściej). Wystrugał córci łóżeczko takie jakie ja sobie wymarzyłam.- Ale chyba wszystkim się podoba bo po pierwsze córuś chętnie w nim zasypia a i tatuś też kilka nocek już w nim zaliczył.

Babcia uszyła piękną patchwork-ową narzutę, to kolejna zdolna bestia w mojej rodzinie. jej na pewno poświecę więcej miejsca i czasu następnym razem.
Wracając do mojej Zuzki to dała mi dzisiaj trochę popalić i tak się zastanawiam czy to przypadkiem nie zaczyna się but nastolatka, jeżeli nie to już się boje tego co mnie jeszcze czeka.

Pora spać gasimy światło......

Dawno, dawno temu

2010-02-07T14:15:00.000-08:00

Dawno mnie nie było. Nie to chyba złe określenie. - Ostatni raz coś napisałam chyba wieki temu. I pora zacząć. Tylko jak i o czym.
Kiedy nie mam pod palcami klawiszy to tysiące pomysłów bombarduje moje szare komórki, a kiedy już zasiadam przed monitorem nagle pustka i tylko pytania " o czym to ja chciałam powiedzieć?"
Zaraz wszystko mnie rozprasza, myśli uciekają w zupełnie innym kierunku i w żaden sposób nie mogą wrócić na wyznaczony przeminie tor.

Chyba najlepiej zrobię jak po prostu wkleję jakaś fotkę zamiast ............

Ogień zawsze mnie uspokaja , ma w sobie jakąś magie, która emanuje tylko pozytywną energią.

A to może jeszcze jeden mały post tak na rozgrzewkę

Był sobie koń

2009-03-12T09:25:00.000-07:00

Pewnego dnia zalągł się w mojej głowie pomysł. Moja Zuzka będzie miała konia. Drewnianego oczywiście. Bo taki żywy zwierzak nie wiem czy wytrzymał by z moją córcią. Mogła by go zagłaskać na..... Do pomocy w realizacji mojego planu zaprzęgłam mężulka - a on wiadomo tatuś dla swojej córci wszystko. I tak to oto powstał ten nasz konio pies.
Po małym retuszu wyglądał już tak. Solidna z niego szkapa, przetestowała go już cała rodzina. Obciążenie 100kg wytrzymuje.

Tylko misio z żalem obserwuje całą sytuację. I jest mu smutno, że to już nie on jest najważniejszy

Pokoik Zuzi

2009-03-12T09:02:00.000-07:00

A oto królestwo mojej córci. Powstało z odzysku. Mebelki dla dzieciaczków są przepiękne, ale podejrzewam że większość młodych rodziców może tylko o nich pomarzyć. Tak było w naszym wypadku. Postanowiłam stworzyć jednak mojej dzidzi przytulny mały kącik.
Mebelki stanowią część starego regału który ma chyba ponad 30 lat, odnowione i ozdobione różyczkami i misiami tworzą miły klimat.

Pokoik ozdabiają wypchane serduszka i patchworkowe poduszeczki, kocyki uszyte przez moją mamę (w następnych postach postaram się pokazać trochę tych cudowności które ona wyczarowuje z ścinków materiału). Na ścianie zawisły krzyżykowe wyszywanki. Tą z imieniem dostała moja córci od swojej mamy chrzestnej na powitanie na tym świecie.

Poszukiwania wiosny

2009-03-12T08:37:00.000-07:00

Pewnego pięknego dnia postanowiłam z moją córcią wyruszyć na poszukiwania pierwszych śladów wiosny.

Obydwie byłyśmy pełne zapału i nadziej .
Jednakże cały nasz ogród otulony był jeszcze zimowym szalem.

I kiedy to już traciłyśmy nadzieje - wreszcie ją zobaczyłyśmy. Jeszcze malutką , nieśmiało wychodzącą spod zmarźniętej ziemi wiosnę.

Wiosenna sałatka z jajami

2009-02-25T13:24:00.001-08:00

Wiosna już tuż tuż......

Kawałek mojej chatki

2009-02-25T01:53:00.000-08:00

Siedlisko, moja spokojna przystań -mały skrawek na tej ziemi który jest dla mnie najpiękniejszy.
To miejsce działa na mnie tak z wielu powodów. Pierwszym jest na pewno ten, że wychowałam się w tym domu. I cały czas trwa we mnie jeszcze idylliczny obraz tego miejsca, taki jaki przechowujemy we wspomnieniach z dzieciństwa. Natomiast drugi czynnik, który sprawia ze nie mogę sobie wyobrazić mieszkania w innym miejscu jest to, że wiele prac w domu i ogrodzie związanych z jego wykończeniem wykonywaliśmy samodzielnie. Moją działką w tworzeniu naszego mieszkanka było i nadal jest malowanie wszystkiego co się da, renowacja mebelków i dodawanie domkowi ciepła przez różne drobiazgi.
Stare meble w dużym stopniu to prezenty od rodziny, takie jak szafa z lat 30-tych XX w., którą babcia Helena dostała w posagu, biurko mojego taty czy kredens przywieziony z podupadającej leśniczówki. Zakupów nowych, prosto ze sklepu mam niewiele, bo uwielbiam ratować stare meble. Swojej pasji potrafię oddać się zupełnie w garażu, który jest moją małą stolarską pracownią i nie raz wychodziłam z niej w tumanie pył drzewnego, wiórów czy oparach lakieru. Walczyłam z kornikami, piłowałam, szlifowałam, przykręcałam, czasem tylko korzystając z pomocy męża.

Kocham drewno i czuje że jest to miłość odwzajemniona.Z tej miłości do drewna, także takiego świeżo porąbanego w drwa, którym można napalić, powstał kominek - moje marzenie. Zawsze z utęsknieniem czekam na zimowe wieczory, śnieg za oknem, aby móc napalić w kominku i wsłuchać się w strzelające drwa, a także zapatrzeć w magiczny ogień.
„Moim marzeniem było stworzyć wiejską chatę na poddaszu” – Widząc jak efekt zachwyca rodzinę i gości wiem, że warto było podążyć z tym marzeniem.

Remont Siedliska

2009-02-20T11:27:00.001-08:00

Dziś za oknem przepiękna pogoda, aż chce się żyć i działać - a więc zaczynam. Z zamiarem tym nosiłam się od tygodnia, natchnęły mnie do tego blogi dziewczyn o duszach artystycznych - podobnych do mojej. Tyle tylko że mojej zawsze brak jest odwagi by ukazać się światu.
Wreszcie koniec z tym.
Przeprowadzam remont mojej duszy i mojego siedliska, powiększam go o wirtualny pokój w którym będę dawać upust swoim twórczym zachciankom.

Ok. Trochę się napociłam przy zgłębianiu tajników zakładania bloga- pora na lody z córcią.