Czas - wróg czy przyjaciel
Czas płynie i to mam wrażenie , że coraz to szybciej. A ja tak bardzo chciałabym go zatrzymać. Chciałabym żeby te moje dwa szkraby nigdy nie dorosły zawsze były słodkimi dzieciaczkami, które same przylatują się przytulać i mówią " kocham cię mamusiu".- "Chwilo trwaj".
Jednak z drugiej strony jeżeli go bym teraz zatrzymała to słowa MAMA od Antka nie usłyszę, bo jak na
razie tylko TATA pięknie cedzi.
Te myśli na temat pędzącego czasu to z okazji przeglądania zdjęć z ostatnich urodzin Zuzanki i Antosia. Urodzinki niby wspólne, ale moja gwiazda Zuzia przyćmiła swojego braciszka. Torty były dwa. Ponieważ Zuzia zachorowała na tort z lalką,( ja chyba też) ,to Antoś musiał mieć coś z małym męskim akcentem, takie małe brum brum na torciku bezowym (uwielbiam to ciasto- szybko, łatwo i smacznie - to dzięki wam blogowe kumpelki odważyłam się upiec beze). A co do tortu lalki zachwyt z strony córci był, ale mimo to zapisuję dla siebie na przyszłość NIGDY WIĘCEJ NIE BAW SIĘ SAMA W DOMU TA MARCEPANOWĄ MASĄ. Po prostu nie wiem co nie tak robiłam ale zagniatałam ją chyba godzinę i w rezultacie zrobiła się zbyt twarda i sucha.
Zuzia przejęta dmuchała swoje cztery świeczki i jak na kochającą siostre pomogła swojemu bratu z jego jedną świeczką.
Dzisiaj Zuza mnie bardzo miło zaskoczyła - "Mamo wiesz dobrze że urodziłaś nam Antka, z nim jest tak fajnie i prawie mnie już nie gryzie" Powiem jeszcze raz "Chwilo trwaj"
A ta reklama na ostatnim zdjęciu nie była celowa, ale ze względu na moje trudności z przybraniem się do pisania i zamieszczania postów zostawiam jak jest.
Całuje moje dzieciaki w czółko na dobranoc i może jeszcze wyskrobie coś, bo właśnie zgrałam zdjęcia z aparatu.
To zdjątko tak sobie wstawiłam na poprawę humoru - chyba zawsze mnie rozbawi.
