Siedlisko

 

 Łóżko piętrowe wystrugał M  wyszło fajnie - trzeba było wszystko dopasować do tych naszych skosów dachowych, które kiedyś kochałam ale powoli ta moja młodzieńcza miłość ulatuje chyba bezpowrotnie.
Biureczko dla Zuzy to też dzieło jego zdolnych rąk.

 Ale wracając do łóżka- zawładnęła nim oczywiście Zuzia - jest ono jednak tak szerokie że wieczorami spokojnie mieszczę się z dzieciaczkami i czytamy sobie bajeczki w tej naszej wież . - Czasami sama się zastanawiam kto ma większą zabawę leżąc tam. Pamiętam że poza prawdziwą lalką barbie, tym żeby mieć kręcone włosy łóżko piętrowe było moim marzeniem z dzieciństwa.


 Kącik Antka przejęły Misiaki, chociaż już z dużą siłą wypierane są przez niezliczoną masę samochodzików








  Korona z filcu to mój twór - całkiem udany.















 Pozostałe meble w pokoiku brzdąców to również ikea może już trochę bardziej przemyślane zakupy niż te poprzednie.



Pod łóżkiem est fantastyczne miejsce na zabawę a przede wszystkim na ukrycie całego bałaganu i wszystkich klamotów ,które zazwyczaj towarzyszą takiej formie rozrywki.

A tak wyglądało w tym roku przygotowywanie pisanek, jakimś cudem nawet kilka trafiło w całości do koszyczka.






A tak wygląda obecnie nasz salon - na wiosnę zyskał trochę lekkości  .

Witamy po raz kolejny w Zuziowej krainie. Wykorzystując moment chwilowego porządku chwalę się pudełkami  i walizeczką na które zachorowałam już rok temu , ale z powodów czysto praktycznych kupiłam dopiero teraz (siła destrukcyjna dzieciaczków maleje wraz z wiekiem - mam więc nadzieje że teraz tak szybko nie trafią one do kosza).

Wiem, wiem że na takie historie to już za późno ale chyba lepiej teraz niż za rok. Tak bardzo chciałam zrobić jakieś piękne świąteczne zdjęcia -  same Boże Narodzenie jest przecież urokliwe, ale nie udało się i moment w którym je wrzucam też jest nie bardzo udany ale cóż. To była pierwsza gwiazdka Antosia i chciałabym ją zapamiętać, by nie uleciała gdzieś razem z tysiącem kolejnych niewywołanych zdjęć. Jak już wcześniej wspominałam blog to dla mnie pewien rodzaj albumu rodzinnego, który zapamiętuje nie tylko obrazy ale i myśli, słowa - dlatego też pojawi się nasza choinka 2011 w środku stycznia 2012. W realu już jej nie ma, ale to nie z winy dzieciaczków (ponieważ poza ściąganiem pierniczków omijali ją szerokim łukiem - strasznie kuła - nawet w ubieraniu zbytnio szkraby nie pomagały) 

Powoli w pokoiku mojej Zuzi zaczyna brakować miejsca ( i to nie tylko z powodu ilości zabawek ), a ponadto robi się coraz bardziej różowo.
Mamy małe miasteczko w jej królestwie. Domeczek zmontowała nasza kochana i zdolna babcia Marysia.
Pełni on różne funkcje: raz jest  szpitalem, raz biblioteką, sklepem lub po prostu domem - na pewno  wyobraźnia dziecka jest nieograniczona.


A tu obrazek który wykonała dla Zuzy moja ukochana i jedyna siostra - też zdolna bestia.


 Moja księżniczka lubi poszerzać swoje horyzonty. Tutaj w codziennym stroju.

Jedna mniejsza lampa oświetla kącik komputerowy, druga natomiast daje nam ciepły blask w salonie w te długie zimowe wieczory. Duża lampa nie znalazła na razie swojego miejsca czeka potulnie w kącie na abażur (bo wbrew pozorom i pozornej dostępności wszystkich dóbr nie jest łatwo dostać duży abażur i do tego jeszcze jakoś wyglądający). Z tego też powodu będzie miała owa lampeczka domową samoróbkę na sobie a nie markowy abażur - tylko kiedy to będzie . Jak ta chwila nastąpi na pewno się pochwalę, oczywiście jeżeli będzie czym.